Het dagelijkse pokernieuws wordt gedomineerd door toernooien en highstakes cashgames waarbij het om grof geld gaat, maar PokerCity bezoekt ook met veel plezier home games in den lande. Dit keer een sfeerverslag van een pokertoernooi in huiselijke kring, waarbij zo’n beetje de hele familie aanwezig was.
Een jaar of zes geleden pokerden wijnog wel met een klein groepje wekelijks in de kroeg, maartegenwoordig spelen de meesten van ons geen poker meer. Ik was danook verheugd toen ik door een van die gasten werd uitgenodigd vooreen pokertoernooi bij hem thuis.
Bij aankomst bleek van onsoude groepje helaas niemand aanwezig, wél had onze gastheer zijncomplete familie uitgenodigd op deze zondagmiddag. Ooms, tantes,neven, nichten, opa’s en oma’s maar ook vrienden, kennissen encollega’s waren speciaal voor deze themamiddag opgetrommeld. Voor dekinderen was er een oppas. Ik werd hartelijk ontvangen en schudde wathanden.
Er was koffie, thee en vers gebak. Degastheer had ook aan alle details gedacht: er waren versieringen inde vorm van speelkaarten, voor de winnaar was een speciale trofee inhet leven geroepen én de spelregels hingen aan de muur. Daarbij werden zelfs wat speltips en willekeurige kansberekeningen gegeven, diedirect al tot verwarring leidde. Het aanwezige gezelschap bleekweinig kaas van het edele pokerspel te hebben gegeten, maar hetenthousiasme was er niet minder om.
Het toernooi begon wat later, mededoordat iemand opgesloten zat op de wc. Toen het slot echt vastbleek te zitten werd zonder pardon de deur aan stukken geslagen.Onder luid applaus werd de toiletbezoeker bevrijd waarna het spel konbeginnen. De inleg was €10 en er waren drie tafels. We kregen 1.500startstack en levels duurden vijftien minuten.
Vanaf hetbegin tot het einde van het toernooi werd er structureel uitsluitendgelimpt. Ik waagde af en toe een preflop raise, maar dat werdduidelijk niet gewaardeerd, een enkeling bestempelde het zelfs als“onsportief gedrag.”Iedereen speelde extreem eerlijk; wanneerer een flop gemist was werd er diep gezucht waarna er braaf gepastwerd. Iedereen liet telkens zien welke kaarten ze hadden gefold en erwerd structureel gekeken naar “wat er zou zijn gevallen.” Hettempo lag uiteraard heel laag, mede omdat er telkens onduidelijkheidwas over wie er aan de beurt was en wie er nu gewonnen had.
Iedere uitgeschakelde spelerkon rekenen op een applaus, daarnaast werd er veelvuldig geklaptwanneer tante Annie een pot won of wanneer opa Piet een handje hadweten te maken. Vrijwel alle casinoregels en etiquette werdenovertreden, maar geen haan die er naar kraaide. De snelle structuuren het langzame spel zorgde er voor dat de gemiddelde stack richtinghet einde rond de vijf big blinds kwam te liggen. Meerdere keren kwamhet voor dat iemand verplicht all-in moest op de grote blind omdat zezichzelf naar minder dan één blind hadden gefold, die regel vondmen maar waardeloos.
Het was prachtig om te zien hoe iedereenhet wel oprecht spannend vond en hoe er met elkaar werd mee geleefd.Zodra er een speler werd uitgeschakeld gingen er stemmen op om despeler in kwestie,“toch maar nog wat muntjes te geven.” Bovendien werden de meeste potjes gezellig uitgecheckt, waarbij er tot mijn verbazing regelmatig echte tophanden open gingen.
Het islang geleden dat ik met zoveel plezier gepokerd heb en ik wou dat elktoernooi er zo aan toe ging, mede omdat ik eindelijk weer eens een game gevonden heb waar ik een edge heb! Hoewel ik al snel ontmaskerd werd als “broodkaarter”, hoop ik dat ik de volgende keer weer welkom ben.
