Wij Nederlanders zijn eenvolk van wijsneuzen. We weten altijd precies hoe alles moet – en je zou zeggendat dit een mooie eigenschap is. Maar het vervelende is dat we het toch vooral achteraf allemaal heel goed weten – wantvooraf zijn onze analyses gewoonlijkeen stuk minder sterk.
Neem het voor Nederland enigszinssnel afgelopen EK voetbal. Vooraf vonden we het allemaal niks. OK, bondscoachVan Basten had er misschien goed aan gedaan te luisteren naar de spelers eneindelijk eens van dat statische 4-3-3 af te stappen en het systeem aan tepassen aan de kwaliteiten van de spelers in plaats van andersom, toch haddenwij Nederlanders maar weinig vertrouwen dat we op dit EK een rol van betekeniskonden spelen. Maar zie – na de galavoorstellingen tegen Italië en Frankrijkwaren we ineens weer superenthousiast, en was Nederland plotseling weertopfavoriet voor de titel. Critici zoals ondergetekende die wezen op het grotegeluk dat we in beide wedstrijden hadden gehad (doelpunten op gelukkige momenten,tegenstanders die open kansen misten, scheidsrechterlijke beslissingen in onsvoordeel, roekeloze wissels die niet alleen niet werden afgestraft maar die laterzelfs als ‘gouden wissels’ werden aangeduid), tja die critici waren plotselingniet meer ter zake doende. Dit ondanks het feit dat deze kritiek wel degelijk houtsneed, want was gebaseerd op onderliggende factoren en structurele zwakheden inons elftal (slechte verdedigende discipline, slecht in de dekking en de omschakeling,te weinig power op het middenveld, geringe mentale weerbaarheid bij zowelvoorspoed als tegenslag).
Maar in lijn met het mooiespel en de goede resultaten, ging plotseling het Nederlandse volk mee in delaat ik zeggen “Johan Derksen logica”. Bij de aanstelling van Van Basten in2004 en de goede resultaten die volgden was volgens hem de bondscoach een‘gouden greep’. Nadat langzaam de resultaten en ook het spel enigszins begonnentegen te vallen, toen was Van Basten plotseling een ‘groentje’ en was zijnaanstelling een ‘roekeloze daad’. Na uitschakeling op het WK volgde dan eenbijna twee jaar durende hetze tegen onze voormalige San Marco. Maar na een goedresultaat in de oefencampagne met een aangepaste tactiek sloeg ook die stemmingineens weer om, en na de mooie groepswedstrijden op het EK had Van Bastenplotseling het trainerschap ‘in zijn vingers gekregen’. Ineens werd hetkennelijk niet meer als relevant gezien dat met Seedorf en vooral Van Bommeltwee cruciale pijlers op het middenveld gewoon thuiszaten, en werden roekelozewissels (Van Persie & Robben erin en twee defensief denkende spelers eruit)ineens uitgelegd als ‘pro-actief’, ‘logisch’ en ‘voorbeelden van de HollandseSchool’. En natuurlijk – toen we dan eindelijk eens op onze broek kregen (tegenRusland), ja toen werden soortgelijke wissels ineens als helemaal foutbestempeld, en maakte de coach ‘beginnersfouten’. Tja, zo lust ik er nog weleen paar. Van achter kijkt men een koe inde kont, zegt men in het Noorden. Het gaat erom om vooraf de juiste analyse te maken, en je dus door incidentelesuccessen noch door incidentele teleurstellingen van die visie af te laten brengen.Want anders bedrijf je scorebordjournalistiek,en zoals we van Co Adriaanse weten is dit onzinnig – want het doet afbreuk aande geluksfactor die (ook) in het voetbalspel op de korte termijn eenbelangrijke rol speelt.
Bij het poker is ditallemaal al niet anders. Wanneer Peter Dalhuijsen in Nederland toernooi natoernooi wint waarbij hij soms met baggerkaarten agressief de strijd aangaat,en waarbij hij rustig de dag voor zo’n toernooi de hele nacht is doorgegaanonder het genot van vele biertjes, dan vinden wij deze man een held. Maar zithet hem plotseling even tegen, of heeft hij een dry spell van een paar maanden, tja dan speelt hij ineens ‘veel teroekeloos’ of wordt er getwijfeld of hij wel genoeg voor zijn sport leeft. Danstaan er zelfs op zijn eigen Poker College site ineens kritische kanttekeningenvan dezelfde mensen die hem na zijn titels nog op handen droegen – ondanks dat eraan het spel of de instelling van De Dal nauwelijks iets is veranderd.
Of een beter voorbeeldmisschien nog wel: Michiel Brummelhuis. Onlangs op Poker City nog omschreven ‘gewoonniet zo’n goede toernooispeler’, en dit zou blijken uit zijn inderdaad dikbenedengemiddelde resultaten bij de live toernooien tot op dat moment. (Opandere fora werd deze mening veelal onderschreven, zij het soms wat minderexpliciet.) Maar zie: Na een dag vol risicovolle-maar-gelukte moves was hijineens finalist op de WSOP met een grote stack. En met de eerste Nederlandsebracelet in het vooruitzicht plus een grote gegarandeerde cash ‘kwamen zijnkwaliteiten er eindelijk uit’, zo schreef men op de verschillende fora, en washij ‘beloond voor zijn durf’. Waar sommige mensen gas hadden teruggenomen aande finale, besefte Michiel dat hij om te winnen gewoon agressief moest doorgaan,zijn tegenstanders onder druk moest blijven zetten om zo misschien te kunnen‘freerollen’ in de paar showdowns die onvermijdelijk zouden volgen. Echter,toen hij in lijn met deze tactiek zich met AQ besloot volledig te committen entegen de KK van zijn tegenstander een monsterpot verloor, toen werd hij uiteindelijktoch wel enigszins teleurstellend zesde. Plotseling richtten alle analyses zichop deze enkele hand, waarbij de vele stuurlui aan wal wel wisten te vertellendat Brummel zijn aas-vrouw gewoon voor de flop had moeten wegleggen. Had zijntegenstander hier gewoon een zwakkere hand gehad, of was er een aas op hetboard gekomen en had Michiel zich zo kunnen doorbeuken naar de titel, wel danhadden diezelfde mensen waarschijnlijk gezegd dat het een terechte overwinningwas, of dat het zijn agressie was die zich had uitbetaald – en zou men hetwaarschijnlijk nooit meer over die hele AQ hand gehad.
Zo kun je dus alles watkrom is recht praten. Ik wacht nog altijd op de goede analyses vooraf, waarbij zowel in het voetbal alsin het poker de structurele kracht ofzwakheden van de spelers worden blootgelegd. En waarbij dus niet op basis vaneen paar goede resultaten iemand ineens opgehemeld wordt, of iemand anders opbasis van een paar teleurstellende resultaten of één enkel foutje ineens extrakritisch benaderd wordt. Dat mag wel als het spelpeil structureel van een laag niveau zou zijn. Maar om op basis vanenkele incidentele resultaten, goed danwel slecht, plotseling de wijsneus uitte hangen… tja, dat is dan misschien wel typisch Nederlands, maar met inhoudelijkeanalyse heeft het helaas maar weinig van doen.
Iedere week verschijnt de column van Rolf Slotboom op PokerCity. Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
