Er is geen ontkennen aan: we zitten in een recessie. Ondanks de standaard Pavlov-reactie van veel bedrijven in een dergelijke situatie (“Nee hoor, wij merken er zelf nog helemaal niks van!”), zal het duidelijk zijn: Hoe kleiner de te verdelen taart, des te kleiner ook jouw eigen puntje.
Afscheid van pokertijdschriften
Een Gouden Regel bij economische teruggang is dit: de zwakke broeders zijn altijd het eerst aan de beurt. Op markten waar de marges toch al dun zijn worden door hen de klappen als eerst gevoeld, en is er gewoonlijk te weinig vlees op de botten om die klappen op te kunnen vangen.
Poker is hierbij geen uitzondering. En op één van haar meest kwetsbare plekken, de tijdschriftenmarkt, zijn ook al de eerste slachtoffers gevallen. Eerst was daar Player, dat feitelijk zonder enige visie de op dat moment al overvolle tijdschriftenmarkt wenste te bestormen. Met dezelfde volstrekt onlogische combinatie die CardPlayer Europe momenteel hanteert, “Poker + Sport”, dacht men flink geld te kunnen verdienen. Maar na één of twee edities zat het er alweer op. En ook het kwalitatief hoogstaande Poker Magazine hield het hoofd niet boven water. Inhoudelijk goede stukken, een mooi blad en zeer acceptabele verkopen waren voor HUB Uitgevers toch niet genoeg – en zonder enig mededogen trok men de stekker eruit.
Het probleem van de tijdschriften is duidelijk. De kosten zijn hoog: Schrijvers en vertalers die moeten worden betaald, druk- en zetkosten, en tenslotte natuurlijk de kosten voor het verschepen & verzenden van de blaadjes. En wat staat daar dan tegenover vanuit de inkomstenkant? Welnu – dat zijn natuurlijk de abonnementen en losse verkopen, daarnaast de advertenties en eventueel nog wat affiliate-deals. (Simpel gezegd: het aanmelden van nieuwe spelers bij sites en dan standaard een percentage ontvangen van de rake die zij genereren.) Maar in Nederland zijn aan de inkomstenkant de volgende problemen:
* De affiliate-markt is reeds over het hoogtepunt heen. Omdat de pokerhype enige tijd achter ons ligt, is er nu relatief weinig aanwas van nieuwe spelers – en de bestaande spelers hebben gewoonlijk al accounts op de meeste grote sites.
* In Nederland zijn er nogal wat restricties op advertentie-gebied, waardoor het voor tijdschriften moeilijk is om grote sites uitgebreid en zonder enig voorbehoud te laten adverteren.
* Nederlanders zijn over het algemeen gierig. Zij vergaren hun informatie het liefst gratis, in plaats van een eurootje of vier, vijf ervoor te moeten neerleggen.
Tot nu toe houden slechts twee bladen zich prima staande. In de eerste plaats het verrassend sterke Pokernews Magazine, dat haar voordeel haalt uit hun relatief lage verzendkosten (bladen op vaste punten in plaats van een teveel aan abonnementen) en omdat ze hun edities laten drukken in het Oostblok in plaats van het duurdere Nederland. Omdat dit blad slechts een onderdeel is van het grote Pokernews concern en dus niet per se winst behoeft te halen, houdt het zich uitstekend staande. Weliswaar met de premisse dat als op enig moment Tony G de geldkraan zou dichtdraaien (bijvoorbeeld omdat zijns inziens Nederland als markt weinig meer toevoegt), dat de kans niet heel groot is dat het blad zich op eigen kracht zal kunnen handhaven.
Wie dat wel doet is PokerVisie. Een wonderlijk succes – niet in de laatste plaats omdat het blad er gewoonweg niet uitziet! De lay-out is afschuwelijk, het blad staat vol spelfouten, de strategie-artikelen zijn tenenkrommend slecht, en zelfs een gemiddeld omaatje van 80 maakt mooiere foto’s dan er in dit blad staan. En toch… het verkoopt! De uitgebreide knip- en plakploeg van PokerVisie die vrolijk overal verhalen en foto’s wegkaapt over bijvoorbeeld de EPT’s (waar zij zelf nooit aanwezig is), houdt de kosten ruimschoots binnen de perken. En zo blijft dit huis, tuin en keukenblaadje fier overeind te midden van de kapitaalkrachtiger, en kwalitatief veel hoogstaander concurrentie. Zoals gezegd…wonderlijk.
In deze moeilijke omstandigheden heeft pas een nieuw blad het gewaagd om, ondanks de economisch slechte tijden en met het hoogtepunt van de pokerhype al achter ons, toch de markt te betreden. Het betreft CardPlayer Nederland, dat een combinatie is van vertaalde verhalen uit de Amerikaanse CardPlayer met enkele nieuwe, specifiek Nederlandse, stukken. Al eerder heb ik mijn grote twijfels gezet bij dit nieuwe project, niet in de laatste plaats omdat bij het overkoepelende CardPlayer concern de recessie heeft toegeslagen en daar de duimschroeven moeten worden aangedraaid. Dat gezegd hebbende, na een zeer matig eerste blad vond ik de tweede uitgave al veel beter – dus wie weet is CardPlayer Nederland wel in staat om de opengevallen plek van Poker Magazine op goede wijze in te vullen. Echter, waar de inkomsten vandaan moeten komen is mij nog steeds een raadsel – en een blad dat slechts weinig inkomsten kan genereren maar wel hoge kosten heeft redt het meestal niet lang.
De Kaasschaaf van Holland Casino
Nog een wonderlijk bericht: Ons eigen staatscasino, het Holland Casino, heeft het moeilijk – en zit in financieel zwaar weer. Hoe is dit toch mogelijk? Een staatsbedrijf, een monopolie. Ruime edge op iedere aangeboden game, goedlopende restaurants, en klanten die toch wel komen gokken – simpelweg omdat er geen alternatief is. Zet Stevie Wonder aan het hoofd van zo’n bedrijf en hij maakt er een winstgevende onderneming van – maar Holland Casino heeft het zwaar. Hoe kan dat toch?
Wel, het antwoord is eigenlijk vrij basaal – er wordt gewoonweg niet hard genoeg gewerkt! Ik heb jarenlang (en met plezier) gepokerd in HC Amsterdam, maar enkele uitzonderingen daargelaten lag het tempo van de dealers schrikbarend laag. Voordat om 20:00 al het geld ingewisseld was voor chips waren we al een kwartier verder, pushes duurde regelmatig 45 seconden of meer, en het aantal gedeelde handjes per uur zou door zelfs pokerdealers-in-ruste als ondergetekende zonder enig probleem met 30 tot 40% kunnen verhoogd. Ook bij de roulette duurt één enkele draai rustig vier minuten en bij de blackjack of caribbean stud wordt soms meer gekletst dan gewerkt. Heel gezellig allemaal, dat zeker. Maar natuurlijk volledig in strijd met het aloude principe “Volume draaien = Geld verdienen” – en daar is het toch ook allemaal om te doen.
Het moet gezegd – niet alles is de schuld van het HC zelf. Zo is zij door wetgeving gebonden aan de onzinnige 45+15 regel, die wil zeggen dat iedere croupier na 45 minuten arbeid 15 minuten rust nodig heeft. En beloning-naar-prestatie of het zelf behouden van de fooi, dat mag ook niet. Plus, de kosten voor werknemers in Nederland zijn sowieso al schrikbarend hoog. Waar ik in Wenen vroeger werkte voor een miniem basissalaris maar mijn feitelijke inkomen verdiende op basis van fooi, tja daar werkte ik wel hoor! Elk handje dat ik extra deelde was meer fooi. En als ik op sommige dagen gewoon 14 of 15 halve uren achter elkaar aan tafel had gezeten zonder break, nou dan klaagde ik niet. Integendeel, ik was blij dat ik een berg geld had verdiend – net zo blij als het casino zelf dat zo zijn inkomsten had gemaximaliseerd.
Dat kan dus allemaal niet in HC, en dus is de vergelijking tussen Wenen / Vegas aan de ene kant en het Holland Casino aan de andere kant misschien ook wel niet zo’n heel eerlijke. Maar vanuit bedrijfstechnisch oogpunt is vooral het lage werktempo en het enorme overschot aan croupiers-die-wachten-op-klanten (Cercle) of duurbetaalde-managers-zonder-daadwerkelijke-taak natuurlijk erg slecht. Pas nu de slechte tijden zijn aangebroken ziet men dit zelf ook in. Middels ouderwets Kaasschaaf-werk zijn een flink aantal overbodige managers aan de kant gezet, en is zowel het aantal dealers als brushes ruimschoots ingekrompen. Op zich goede ingrepen, ware het niet dat men deze beslissingen veelal maakt op basis van het last in, first out principe en dus niet op basis van geleverde kwaliteit. Omdat sommige medewerkers van het eerste uur contracten voor onbepaalde tijd bezitten onder zeer royale voorwaarden, kunnen deze mensen maar moeilijk ontslagen worden – ondanks dat in enkele gevallen hun meerwaarde misschien niet zo groot is.
Ook bij het poker is het duidelijk zichtbaar: HC is aan het beknibbelen! Kleine limiettafeltjes worden opgeheven, de rake gaat naar nog grotere hoogten, en extraatjes voor de spelers worden beperkt. Een op zich logische reactie. Maar wat men vergeet is dat men zo roofbouw pleegt op de bestaande player base. Door de lage limieten af te schaffen of te voorzien van een zo belachelijke rake dat iedereen verliest, snijdt het casino feitelijk haar eigen bloedlijn weg. Zeg, zoals een piramide waar niet goed wordt gezorgd voor het fundament. Zonder aanwas van nieuwe spelers wordt ook op de hogere limieten het aantal spelers beperkter, en zal op termijn ook daar de winstgevendheid onder druk komen. Casino’s vergeten vaak dat het veel beter is om standaard 5 redelijk besheiden tafeltjes draaiende te houden met 6 dealers en 2 brushes, dan om 2 dure tafels te hebben met 3 dealers en dezelfde 2 brushes. Voor de cijfers per tafel lijkt het laatste beter, en dat is ook precies hoe het casino gewoonlijk rekent & redeneert. Maar de correcte denkwijze is te kijken naar het geheel, naar de lange-termijn levensvatbaarheid van een game, en naar spill-over effecten van de aanwezige pokeraars. Want spelers die je niet binnen hebt daar kun je niets aan verdienen – en het teveel uitknijpen van de kleine groep trouwe mensen die toch wel komen lijkt misschien goed op te korte termijn, maar is in werkelijkheid vooral het plegen van roofbouw.
Kortom: Niet meer beknibbelen op de buffetten bij toernooien. Zorg voor echt goede deals met de hotels zodat spelers graag een hele week blijven op basis van een mooie aanbieding, en niet van die deals waarbij één enkele search op het Internet al betere rates oplevert. Beloon de vaste cashgame spelers met een etentje op zijn tijd of een leuk tripje, negeer niet de kleinere speler, en zorg bovenal dat al het personeel gewoon zo hard mogelijk werkt. Als dit allemaal wordt gedaan, dan is die hele Kaasschaaf eigenlijk volstrekt overbodig – omdat HC dan zonder enig voorbehoud één van de meest succesvolle & winstgevende bedrijven van ons land zal blijken te zijn.
Video-Sites Going Down?
Zo’n jaar of twee geleden was ik betrokken bij de opbouw van de Nederlandse video instructiesite Nederpoker. Naar voorbeeld van het internationale Cardrunners & Stoxpoker hadden Abel Meijberg en Jorryt van Hoof het plan om speciaal voor de Nederlandse markt dergelijke video’s te maken, en zij hadden mannen als mijzelf & Rob Hollink ingehuurd als leraar.
Hoewel ik wist dat dit soort video’s grote populariteit hadden in het buitenland en feitelijk de rol van boeken hadden overgenomen als het toonaangevende instructiemateriaal, toch was ik voor de Nederlandse markt nogal sceptisch over de mogelijkheden. Nederlanders zijn nogal gierig en betalen niet graag voor lesstof, en bovendien verwachtte ik grote terughoudendheid bij het publiek – in de zin dat zij de buitenlandse video’s mogelijk zouden ophemelen ten koste van de onze, of eerst ‘de kat uit de boom wilden kijken’.
We wisten bij voorbaat al dat Nederpoker ons als leraren niet rijk zou maken, en de hoofdreden om toch mee te doen was dan ook vooral het willen leveren van een productieve bijdrage aan de ontwikkeling van het Nederlandse poker. En dat is zonder enige twijfel gelukt.
Echter, op financieel gebied bleek Nederpoker inderdaad niet rendabel genoeg – zelfs niet na het recente afhaken van directe concurrent +EV. Belangrijkste pijnpunten: De beperkte mogelijkheden tot affiliate marketing door de strikte Nederlandse wetgeving, en de al genoemde concurrentie met buitenlandse videosites. Het Engels van de meeste Nederlanders is simpelweg zo goed, dat men puur kiest voor kwaliteit – en in de ogen van velen zijn sites als Deuces Cracked en het al genoemde Cardrunners gewoon net een graadje beter dan het degelijke tot goede materiaal van Nederpoker. Dat zelfs de met veel tamtam aangekondigde release van de Pokernews Strategy Site niet van de grond is gekomen, geeft aan hoe moeilijk het kennelijk is om in deze hogelijk competitieve branche het hoofd boven water te houden. Dat is internationaal al zo, laat staan op nationaal vlak – waar er bovendien steeds meer een tendens is om dit soort filmpjes gratis aan te bieden.
En zoals we weten uit bijvoorbeeld de krantenbusiness: In overvolle markten waar concurrenten zwaar onder de prijs werken en zo de marges nog verder onder druk zetten, is simpelweg geen florerende business mogelijk.
