De Master Classics ofPoker zijn weer begonnen – de toernooiserie waar eigenlijk iedereNederlandse pokeraar al lang van tevoren naar uitkijkt. Dit jaar helaas niet televised – wat op zijn minst verrassendis te noemen gezien het relatieve succes van de uitzendingen in vooral 2006, enin mindere mate ook 2007.
Voor mij is dit liefst de elfde Master Classics die ik vanzeer dichtbij meemaak. Een uitgebreid verleden dus, waarbij ik in velehoedanigheden met het toernooi heb te maken gehad – en met wisselend succes.Hier is mijn verhaal.
Een goed begin
Toen ik begin 1998 als pokerprof begon, was ik een purecashgame speler. Ik speelde nooit toernooien, en had ook eigenlijk nog nooitvan de Master Classics gehoord. Toch besloot ik me in te schrijven voor de tweekleinste toernooitjes. En wonder boven wonder: in het 200 gulden limit stud /hold’em mix toernooi kwam ik diep. Ondanks een eigenlijk te tighte, purecashgame tactiek waar ik mezelf iets liet doodbloeden in de fase dat de blinds& antes substantieel werden, had ik de wind mee. Met zo’n 15 spelers overin het toernooi en met slechts 9 big blinds in mijn stack, kreeg ik 88 op debig blind in een multiway, ongeraiste pot. Ik flopte top set, kreeg volledigafbetaald, en kon zo eenvoudig cruisen naar de finaletafel. In mijn eerstetoernooi als prof, werd ik uiteindelijk tweede – zoals gezegd, ondanks dat mijntoernooitactiek verre van perfect was.
Van wie verloor ik?, zult U vragen. Wel, weinig mensen wetendit, maar de persoon van wie ik verloor was Aryan Börger – precies, de huidigeeindredacteur van het tijdschrift PokerVisie. Hij verhoogde eigenlijk iedere pot, en tegen mijn veel te tighteapproach bleek dit de juiste tactiek. Echter, in 1999 bleek dat ik toch weldegelijk iets goed gedaan moest hebben. Want in exact hetzelfde stud / hold’emmix toernooi als het jaar ervoor, eindigde ik dit keer als vijfde. Toeval ofniet: in het jaar erop was ‘mijn’ toernooi ineens uit het schema gehaald, enkon ik dus geen ‘drie op een rij’ halen. Na geen aansprekende resultaten tehebben geboekt in dat jaar (2000), had ik in al met al acht Master Classicstoernooitjes gespeeld – met als resultaat liefst twee finaletafels. Een goedbegin dus.
Overstap naar de reporting
De jaren 2000 en 2001 waren voor mij mijn doorbraak geweestals succesvol middle-limit cash gamer. Ik pendelde heen en weer tussen de cashgames van Amsterdam en Wenen (waar mijn vriendin werkzaam was als dealster), enik had bovendien mijn strategiecolumn “Ace Speaks” opgestart in het AmerikaansePoker Digest magazine. Meer en meerbegon ik na te denken over hoe ik een carrière buiten het poker kon opzetten,om ook op termijn verzekerd te zijn van stabiliteit & een zeker inkomen –en natuurlijk om gewoon mijn risico’s wat te spreiden. Ik besloot aan HollandCasino voor te leggen om hun vaste verslaggever te worden van de MasterClassics toernooien, een functie die tot op dat moment nog niet bestond inNederland maar bij de buitenlandse toernooien wel. Ik legde uit dat dit voor degasten in het casino heel leuk zou zijn om op de hoogte te blijven, enbovendien zouden die stukjes ook op de website van het casino kunnen wordengeplaatst om het toernooi zo ook iets meer internationale exposure te geven.Omdat de directie slechts matig overtuigd leek van de directe voordelen,besloot ik mijn diensten gratis aan te bieden – als investering in mijzelf, omte zien of ik het eigenlijk wel leuk vond / goed kon, en om het casino ervan teovertuigen mij in de toekomst aan te nemen. Dat lukte! De gasten in het casinoen ook de bezoekers online vonden mijn dagelijkse verslagen zo leuk, dat vanafdat moment er voor de directie geen twijfel was. Vanaf 2002 was ik bij iederHC-event de vaste reporter. Ik kweet mij zeer gedreven & consciëntieus vanmijn taak, en meer en meer werden die dagelijkse reports onderdeel van de vasteroutine van de mensen: nadat ze opstonden of voor ze naar het casino gingen,eerst nog even Rolf’s reports lezen. In 2005 verplaatste ik die reports ooknaar mijn live blog op PokerPages, zodat men niet tot de volgende ochtendhoefde te wachten op de reports – nee, ze waren gewoonlijk al beschikbaarslechts zo’n uur na de sluitingstijd van het casino.*
Echter, langzaam maar zeker begon het fenomeen “livereporting” zijn intrede te doen – en zelfs mijn veel snellere updates danvoorheen begonnen toch wel enigszins ouderwets aan te voelen. Hoewel HC mij alssole reporter wilde houden en dus de(commerciële) poker nieuwssites buiten de deur hield, voelde ik mij alsnieuwsbron langzaamaan iets minder relevant worden. Dus toen in 2006 bekendwerd dat de Master Classics op TV zouden worden uitgezonden, gaf ik direct aanbij HC dat ik graag de commentator wilde zijn – om zo het uithangbord van HC teblijven wat betreft de verslaggeving, en ook natuurlijk om mijn eigenjournalistieke carrière een nieuwe impuls te geven.
Toen dat uiteindelijk niet werd wat ik wilde, wist ikdirect: mijn journalistieke rol is nu wel uitgespeeld. Ik had mijn kaarten eropgezet om de pokerverslaggever vanNederland te worden, maar op het momentsuprême stond ik gewoon naast de zijlijn. Uit loyaliteit naar het HC toebesloot ik alsnog de dagelijkse reports van de Master Classics 2006 voor mijnrekening te nemen, met uitzondering van het €5,000 Main Event. Daarvoor had ikAnthon-Pieter Wink voorgedragen als mijn vervanger, zodat ikzelf in dat eventmijn boosheid & frustratie kon wegspelen. Met andere woorden: Ik was weerterug in actie, en waar ik feitelijk ook thuishoorde – namelijk aan depokertafels zelf.
Terug in de spotlights
Zijnde een superstrakke cashgame grinder, zat ik nu plotseling als een maniak te beuken in het metafstand grootste toernooi dat ik ooit had gespeeld. Mede gezien de uitzendingenop RTL7 meteen de avond na de actie, was er een fantastische buzz in het casino – iedereen wist datwe hier geschiedenis aan het schrijven waren. Na mijn dramatische suckoutstegen mannen als Menno & Thierry, maar eigenlijk tegen iedereen wel (ik hadvrijwel altijd de slechtste hand als het geld erin ging), leek ik op weg naareen historische titel. Echter, na mijn al even dramatische verliespot tegen deenige persoon die mij had gecoverd (met A?K? tegen A?K?; kortom voor een potwaarin op het moment dat het geld erin ging ik een verwaarloosbare 1.82% aanwinstkansen had, we liefst 97.09% van de tijd een ‘logische’ split pot hadden,en mijn opponent Alex Jalali mij dus slechts 1.09% van de tijd zou kloppen!),lag ik er alsnog uit als vijfde. Kortom: ik had niet de titel die ik zo graagwilde, maar wel alsnog het grootste prijzengeld dat ik ooit had behaald. Enbovendien had ik mijn naam als toernooispeler gevestigd – en ook dat was weliets waard natuurlijk.
Vorig jaar kwam dan het jaar dat ik moest bevestigen dat ikgeen one-hit wonder was. Metuiteindelijk drie diepe finishes, waaronder twee finaletafels, had ik duidelijkboven mijn verwachtingen gepresteerd – en niet onbelangrijk: ik had dat gedaanmet zeer goed & gefocust spel. Echter, in het toernooi dat ik graag wildewinnen (het PLO toernooi, waarvan ik reeds voorhet begin van het toernooi aankondigde dat ik hem op mijn naam zou schrijven)nam ik mogelijk net iets teveel risico aan de finaletafel, waardoor ik mijngoede chip positie verspeelde.
Al met al is het teleurstellend voor mezelf dat ik nogsteeds geen Master Classics titel op mijn naam heb. Anderzijds heb ik metliefst 5 finaletafels in zo’n 20 gespeelde toernooien een tot nu toegigantische erelijst – veel beter natuurlijk dan waar ik gezien mijnkwaliteiten recht op zou hebben. Echter, dit neemt niet weg dat ik ook dit jaarmijn uiterste best zal doen om binnen te halen wat mijns inziens nog ontbreekt:dat kleine, witte bordje met mijn naam erop – als bewijs van een daadwerkelijkgewonnen Master Classics event.
Wish me luck!
*Almijn dagelijkse reports (Engelstalig) die ik ooit heb geschreven zijn noggewoon terug te vinden in de “Tournament Reports” sectie op mijn site www.rolfslotboom.com. Ook kunt U daar mijn uitgebreideverhaal “The Master Classics Over The Years” lezen, dat in 2006 verscheen inCardPlayer Europe (toen ik daarvan nog hoofdredacteur was). Een erginteressante geschiedenis, niet in de laatste plaats door de verschillendeverhalen die zowel spelers als directie daarin vertellen over de eerste winnaarooit van het Main Event. Namelijk of dat “Karotti” Gerard Dresken zou zijn (watik altijd begrepen had van Gerard zelf en ook van de andere Nederlandseregulars), of juist de internationaal gelouterde Surinder Sunar. (Dat werd doorPeter Voolstra beweerd, en later ook bevestigd tegen mij door Surinder zelf.)Het hele verhaal is te vinden in de “Cover Stories” sectie van mijn site.
Iedere week verschijnt de column van Rolf Slotboom op PokerCity. Rolf is een van Nederlands beste pokerspelers en tevens een internationaal gewaardeerd schrijver van pokerboeken en artikelen.
