“Ajax gaat kapot aan drank en vrouwen.” George Knobel zei het in 1974, nadat Ajax drie keer op rij de Europacup I had gewonnen. Onder eerst Rinus Michels en later Stefan Kovacs had Ajax de wereld veroverd met spectaculair en vernieuwend voetbal, maar toen Knobel aan het roer kwam was de pijp leeg. De spelers leefden als sterren, voelden zich sterren, en de honger leek verdwenen. Het belangrijkste: De waterdragers gedroegen zich als vedetten, en wanneer waterdragers zich te goed voelen om water te dragen… tja, dan wordt direct het fundament onder een succesvol elftal weggeslagen. De ‘Drank & Vrouwen’-uitspraak zou voor Knobel zijn Waterloo betekenen – ondanks het naar alle waarschijnlijkheid relatief hoge waarheidsgehalte ervan.
Flashforward naar Ajax, vele jaren later. Eindelijk hadden we weer een echt supertalent! Daniel Da Cruz Carvalho heette hij – en zo sierlijk als zijn naam was, voetbalde hij ook. Johan Cruijff was lyrisch over hem, en zou hem naar eigen zeggen “altijd opstellen”. De Portugese wonder boy leek dan ook gouden tijden te gaan beleven bij Ajax. Maar Dani, zoals zijn voetbalnaam luidde, bleek helaas iets actiever buiten het veld dan erbinnen. Geen feest ging voorbij zonder dat de hunk met de donkere wenkbrauwen aanwezig was; naar verluidt scoorde Dani meer groupies op één avond dan hij goals maakte in een heel seizoen. En wie kon het hem ook kwalijk nemen? De man verdiende geld als water en was op 22-jarige leeftijd al compleet binnen – terwijl zijn vrienden van vroeger nog gewoon werkten voor een appel en een ei. Hij was het uitzonderlijke talent dat zich gesteund wist door de grote clubiconen, en baande zich iedere dag door een peloton aan prachtige dames een weg naar het trainingsveld. Zou U onder deze omstandigheden nog de discipline hebben om dag in, dag uit volledige focus te houden op zoiets simpels als een voetbalspelletje?
Nee, U waarschijnlijk niet – en Dani ook niet. ’s Mans carrière ging uit als de spreekwoordelijke nachtkaars, en reeds op 28-jarige leeftijd hingen zijn kicksen aan de al even spreekwoordelijke wilgen. De man met meer talent in één teen dan de meeste sporters in hun hele lichaam, was van reservebank naar reservebank getogen, geen moment beseffend dat elke nieuwe kans die hij kreeg ook wel eens de laatste zou kunnen zijn. In de bloei van zijn leven zat zijn carrière erop. En OK, natuurlijk zou iedere rechtgeaarde jongeman graag hebben willen ruilen met het wilde sterrenbestaan dat deze ‘mooie jongen’ jarenlang heeft kunnen leiden. Maar ik ben ervan overtuigd dat als Dani toen wist in welke richting hij zijn carrière aan het ontwikkelen was, hij zijn prioriteiten net iets anders had gelegd. Dan had hij zich waarschijnlijk wel 100% gefocust op het spelletje, met een werkethiek die niet onderdeed voor die van zijn minder getalenteerde ploeggenoten. In dat geval zou hij namelijk grote kans hebben gemaakt om historie te schrijven als één van grote de sterren van het internationale voetbal, in plaats van als het geweldige talent dat het door een gebrek aan honger zijn mogelijkheden verkwanselde.
Een voorbeeld uit het tennis: de prachtige Anna Kournikova. Hordes hitsige jongelingen bevolkten de tribunes om maar een glimp op te vangen van het mooie koppie van deze frêle Russische, of natuurlijk nog liever van haar prachtige decolleté. Nog voordat ze daadwerkelijk de top 10 van de wereld had bereikt verdiende ze al beduidend meer geld met sponsordeals dan de toenmalige nummer 1! Anna werd een stijlicoon, was te vinden in allerhande modebladen of op exclusieve feestjes – en zo verdween langzaam maar zeker de prikkel om ook op de baan het maximale te blijven geven. Vanzelfsprekend kan Anna terugkijken op fantastische jaren, en je zou zelfs kunnen zeggen dat ze gewoon slim is geweest door haar schoonheid en populariteit zozeer uit te buiten dat ze een society ster werd in plaats van een tennisster. Maar als liefhebber van sport vind ik het toch vooral jammer om te zien hoe een prachtig talent, en feitelijk een sieraad voor de sport, nooit tot volledige wasdom is gekomen. Haar carrière eindigde zonder dat ze ook maar één belangrijk singles-toernooi had gewonnen – en voor iemand met haar talent is dat eeuwig zonde.
Honger naar de bal! Het is één van de belangrijkste redenen waarom veel potentiële sterren uiteindelijk sterven in schoonheid, en worden voorbijgestreefd door minder getalenteerde spelers die wel het vermogen hebben altijd 100% te geven. Vaak zijn de tekenen wel al enige tijd zichtbaar dat die Grote Talenten waarschijnlijk toch niet de uiteindelijke stap naar het Echte Sterrendom zullen gaan maken… maar tegen de tijd dat de spelers in kwestie het zelf beseffen, is het meestal al te laat.
In poker zie ik de laatste jaren een zelfde soort patroon zich ontwikkelen. Waar vroeger de beste pokeraars gewoon diegenen waren die het meeste verdienden, op basis van hun eigen geld dan wel inleg, is dit na de wereldwijde pokerhype aanzienlijk veranderd. Sponsoren trekken de laatste jaren grif de portemonnee voor leuke, jonge talenten die in de toekomst mogelijk de stap tot Echte Ster kunnen gaan maken. Plotseling krijgen deze jonge mannen alles betaald. Ze verblijven in de duurste hotels, gaan van feest naar feest, en krikken iedere avond de lekkerste wijven (om maar even het jargon van deze jeugdigen te parafraseren). En als deze jongens door een gebrek aan werkethiek standaard te laat verschijnen op de voor hen betaalde toernooien, nou dan is dat eigenlijk alleen maar goed – want het draagt bij aan het rock-’n-roll image van de jonge pokeraar die schijt heeft aan alles. Vertel er nog eventjes bij hoe hard je bent doorgezakt de vorige avond en hoe ‘brak’ je nu bent als gevolg van je uitspattingen met die rondborstige blondines, en je hebt jezelf verzekerd van weer een nieuwe dag in de spotlights. Jij blij, de media blij, en de sponsors blij – dus waarom zou je in hemelsnaam dit levenspatroon veranderen?
Wel, de reden is simpel: Het gaat namelijk ten koste van de prestaties. In elke sport zijn toewijding en discipline cruciale voorwaarden voor succes. Heel jong zijn en hip, dat is natuurlijk best leuk – maar het is minder leuk als dit ten koste gaat van jouw ontwikkeling als speler. Immers, zeker met de wereldwijde recessie die zijn intrede heeft gedaan, valt het te verwachten dat de geldkranen meer en meer dichtgedraaid zullen worden. En in tijden van teruggang zijn het gewoonlijk de kwalitatief sterken die overblijven. Diegenen die zich te veel hebben gericht op leuke maar feitelijk irrelevante zaken, zullen de eersten zijn die sneuvelen wanneer de geldstromen van buitenaf worden ingeperkt. Het is een feit dat veel jonge jongens die profiteren van de hausse, zichzelf direct een levensstijl van een popster hebben aangemeten – feitelijk nog voordat ze hebben aangetoond dat ze op structurele basis aan de absolute top kunnen staan. Met als gevolg dat als zij wat ouder worden, als hun aantal groupies wat afneemt, en als de nachtelijke escapades met drank en drugs misschien eerder medelijden beginnen op te roepen dan bewondering – dat dan deze spelers geruisloos van het toneel zullen verdwijnen, naar alle waarschijnlijkheid zonder ooit het maximale uit hun mogelijkheden te hebben gehaald.
En voor iedereen die zich een sportman noemt of voelt, is dat een trieste zaak.
Elke week beschrijft Rolf Slotboom, Team captain van Team Holland Poker, zijn leven als pokerspeler en alle ervaringen, kennis en anekdotes die daarbij horen. Heb je zelf vragen of interessante pokerhandjes die je graag besproken ziet worden stuur deze dan op naar [email protected]
