In deel 1 van dit stuk gaf ik aan dat onder bepaalde voorwaarden, zijnde een short stack in een toernooi, de (schijnbaar) algemeen geaccepteerde tactiek van push-or-fold niet onder alle omstandigheden juist hoeft te zijn.
Small blind, first in
Foldt bijvoorbeeld iedereen naar jou toe in de small blind met zo’n 8 of 10bb over, en de big blind is het type speler dat shoves licht callt maar zelf niet heel licht pusht, dan is het soms slim (zeker in een situaties met antes) om gewoon te limpen met een marginale hand met als doel na de flop de pot op te pikken middels een blufje, of om i.p.v. te shoven juist te minraisen. Als de opponent deze minraise net zo respecteert als een shove en niet zelf snel zal reshoven, dan is dit een goede manier om a) initiatief te houden, en b) de blinds + antes met minder risico op uitschakeling proberen op te pakken dan via de ‘bekende’ shove. Sterker: bij enkele opponenten zal de minraise-in-een-situatie-waar-een-shove-automatisch-lijkt juist alarmbellen doen rinkelen. Er zijn zelfs spelers die in een dergelijke spot zouden folden tegen een minraise en callen tegen een shove! Nu zijn dit er natuurlijk niet veel, maar als je een opponent tegenkomt die niet licht shovet na limps of minraises van jou, en die jou zo de kans geeft om a) zonder risico op eliminatie de blinds + antes op te pikken, of b) goedkoop de flop te laten zien, tja dan moet je dit natuurlijk ten volle uitbuiten. En dat doe je dan niet door te shoven in een spot waar deze exploiteerbare zwakte van de opponent wordt genegeerd!
Op button, na limpers
Ook op de button komt heel af en toe een spot voorbij waar je niet automatisch push-or-fold hoeft te spelen, zelfs als je nog maar iets van 10bb hebt. Stel, je hebt pocket tweeën na twee of drie limpers, waaronder een vrij strakke open limper met een 25bb+ stack. Heel veel spelers schuiven in deze spot automatisch met de tweetjes, in de hoop dat iedereen foldt, en zo niet dat het gewoon een flip zal zijn tegen twee overs, met de kans zich zo in één klap terug te spelen in het toernooi. Dit alles onder het motto “tja, met deze stack moet ik sowieso een keertje verdubbelen – en anders ga ik gewoon lekker naar huis”.
Het probleem hierbij is echter dat de opponenten deze lichte shove van een kilometer afstand zien aankomen! Een shove vanaf de button na een paar limpers: tot enkele jaren terug zeker een succesvolle spot om maximaal gebruik te maken van de limpers en om zo mensen ertussen te zetten & folds af te dwingen, maar tegenwoordig toch vooral het signaal voor de opponenten om deze overduidelijke move af te callen met een relatief lichte hand. Zeker in een spot als dit waar de EP open limper vrij strak is en hij jou bovendien dik heeft gecoverd, kun je een flink percentage van de tijd rekenen op een limp-reraise all-in met zowel zijn broadway cards (flip) als zijn pocket paartjes (jij een 4-tegen-1 dog). En foldt hij alsnog, wel dan zal één van de andere limpers ongetwijfeld een lichte call maken gezien de ‘goede prijs’. Met andere woorden: weinig fold equity in deze spot! En door te schuiven ontneem je jezelf bovendien de mooie kans om in positie een flopje te zien, voor de 7.5 tegen 1 kans een setje te floppen. Een prima spot dus om zelfs met een kleine, schijnbare push-or-fold stack, gewoon passief mee te limpen – om zo de waarschijnlijk broodnodige all-in preflop nog even uit te stellen.
In de big blind, na een minraise
Zelfs tegen een raise is het met je kleine stack niet onder alle omstandigheden noodzakelijk om preflop shove-or-fold te spelen. Als voldaan wordt aan een hele trits voorwaarden, kan een simpele call soms een betere optie zijn!
Een combinatie van de volgende factoren is hiervoor noodzakelijk:
- Je zit in de big blind. (En een eventuele call van jouw kant sluit dus de betting.)
- Je zit tegen een minimum open raise, in een game met – liefst progressieve – antes. (Waardoor je heel goede odds krijgt op een call, 3-tegen-1 of zelfs een stuk beter.)
- Je hebt een hand waarvan je vermoedt dat hij op dit moment niet de beste hand is.
- Je vermoedt dat als je hier shovet, jouw opponent een betere hand niet zal folden.
- Je hebt het type hand waarbij als je hulp krijgt van de flop, het zeer waarschijnlijk is dat je ook daadwerkelijk de beste hand hebt.
- Je vermoedt dat als je hier callt vanuit het principe fit-or-fold, dat je opponent je na de flop hoe dan ook voor de volledige stack zal afbetalen, ook als hij zelf geen hulp van het board krijgt. (Omdat hij zich na zijn preflop raise sowieso als committed beschouwt, of omdat hij jouw preflop call mogelijk zal zien als een poging tot het spelen van een stop’n’go.)
Voorbeeldje uit het Breda Series of Poker Main Event
Recentelijk heb ik deze laatste tactiek een paar keer toegepast – en niet zonder succes. De spelers tegen wie deze tactiek het beste werken: jonge online spelers die a) zelf veel kleiner open raisen dan de meeste spelers, die b) shoves veel lichter callen dan de ‘gemiddelde’ opponent, en die c) indien jij callt in deze schijnbare reraise-or-fold situatie, bijna per definitie de opmaat naar een move vermoeden.
Zo was daar tijdens het BSOP Main Event een interessant handje dat ik speelde tegen Wouter van den Bijgaart. Een handje dat op de live stream werd uitgezonden, en waarvoor ik in de PokerCity chat hevig werd bekritiseerd. Ook te vinden in het geschreven report van PokerCity onder het kopje: “Rolf shortttt”. Hier maakte ik eigenlijk de exacte play zoals hierboven beschreven: een minraise callen uit de big blind, met een totale stack van slechts 9bb. (14k in het 800-1600/100 level) Sterker: na de flop A88 ging het check/check, en na de turn 6 besloot ik te check-folden tegen slechts een minbet. (!) Aan de complete lichaamstaal van Wouter was te zien dat hij mijn play in deze hand maar afschuwelijk vond, en niet lang daarna hoorde ik op de video instructie site Poker X Factor een erkend MTT pro deze exact zelfde situatie (shortstacked big blind facing minraise) omschrijven als “reshove or fold”. Maar zowel Wouter als de erkend MTT pro hebben ongelijk!
Immers, in deze specifieke pot was de situatie als volgt:
- Ik had KTo. Het type hand dat mogelijk gedomineerd zou kunnen zijn door een EP raiser.
- De EP raiser was Wouter, een speler van wie bekend is dat hij het er zeer losjes ingooit. Echter, in deze specifieke toernooiweek (ik had toevallig de dag ervoor in een ander toernooi ook al bij hem aan tafel gezeten) was hij juist vrij tight & nitty. Bovendien had hij ook zelf een benedengemiddelde stack, en aan deze 10-handed setting zou hij derhalve zeker niet heel licht openen. Zijn range schatte ik in op 44+, ATs+, AJ+, KJs+, KQ, QJs, JTs, waarschijnlijk nog iets tighter zelfs, plus daarbij (om onvoorspelbaar te blijven) waarschijnlijk nog een enkele kleine suited connector.
- Ik heb sowieso zeer vaak bij Wouter aan tafel gezeten in live toernooien – en hij heeft de neiging shoves nogal licht te callen, zeker als hij de betting kan sluiten. Als ik hier zou shoven voor 14k totaal, zou Wouter 10,800 moeten bijbetalen voor een totale pot van 29,800 (2*14k+800+10*100). Met andere woorden: hij zou 10,800/29,800 = 36.24% pot equity nodig hebben om hier een break-even call te maken. En gezien de situatie (hij als speler met een reputatie van licht openen, ik shortstacked in de big blind en dus mogelijk in ‘desperate’ mode) zou hij met vrijwel zijn complete open range ook mijn shove callen – mogelijk een enkele kleine suited connector daargelaten. Met andere woorden: gezien het type speler dat hij is, en omdat hij mij bovendien ruim gecoverd had, was er hier nauwelijks fold equity. Een betere hand dan de mijne doen passen – dat was simpelweg een illusie.
- Precies de dag ervoor had Wouter tegen een andere speler aan tafel een hele verhandeling gegeven dat met minder dan 15 big blinds je onder geen enkel beding heads up een raise zou mogen callen vanuit de big blind. En dat de enige uitzondering hierop was, callen met de intentie om dan na de flop een move te maken. Callen vanuit het principe fit-or-fold zou met zo’n shorte stack te allen tijde slecht zijn, zo meende hij. En in tegenstelling tot de standaard lulverhalen die ik altijd vertel aan tafel als het over strategie gaat (in zeker 80% van de gevallen vertel ik dan absolute lariekoek om mijn opponenten niet al te veel inzicht te geven in mijn denkprocessen), was ik ervan overtuigd dat wat Wouter die dag vertelde in zijn optiek ook écht de absolute waarheid was.
- Wat betekende dit als hij mij in zo’n zelfde spot zijn raise zou zien callen, zoals hier met slechts 8bb behind? Het betekende dat hij van mij postflop zonder twijfel een soort move zou verwachten! Uitgaande van de meest logische move die ik hier kon maken (de stop’n’go), betekende dit dat hij tegen mijn eventuele all-in donk bet op de flop zéér licht zou callen, in de verwachting dat een groot percentage van deze bets gekwalificeerd konden worden als ‘moves’.
- Uitgaande van al het bovenstaande, wordt callen van de minraise dan ineens een erg aantrekkelijk alternatief! En dan niet alleen met de KTo die ik hier had, maar zelfs ook met meer speculatieve handen als 8
7. Het hitten van een paar of een draw is dan een through ticket, wetende dat de opponent een unimproved A-hoog of zelfs unimproved K-hoog niet snel zal wegleggen. - Met andere woorden: Je wacht tot na de flop om volledig te committen, uitgaande van het principe dat als je heads up top paar of zelfs maar second paar flopt, dat je winstkansen dan uitstekend zijn – zelfs indien jouw mogelijke donk bet wordt gecalld, en ook indien je checkt & de tegenstander zet je vervolgens all-in. Vanwege de goede prijs / odds preflop en gebruikmakend van de voor hold’em zo specifieke grote geluksfactor tussen het preflop gedeelte en de flop, speel jij dus in hoge mate fit-or-fold, terwijl de opponent met zijn preflop minraise en jouw call-als-shortstack zich postflop al (vrijwel) volledig heeft gecommitteerd. Jouw spel is dus gebaseerd dus op het principe: “KTo is preflop tegen zijn range waarschijnlijk een kleine underdog, en deze achterstand wordt in het geval van een shove slechts voor een klein gedeelte goed gemaakt door fold equity. Maar als de flop deze zelfde KTo een paar of een goede draw brengt, dan is mijn hand plotseling een dikke favoriet tegen zowel de bet range van de opponent (indien ik besluit te checken) als de call / raise range van de opponent (indien ik besluit te donk-betten, al dan niet voor mijn gehele stack.) En aangezien het slechts 1 big blind extra kost om mijzelf in deze potentieel winstgevende situatie te brengen, waarbij ik dus alleen besluit all-in te gaan als ik daadwerkelijk voldoende hulp van het board heb gekregen (wat zo’n 30% van de tijd het geval zal zijn), heb ik zo voor mijzelf een extra gelegenheid gecreëerd om mijn onvermijdelijke all-in nog even uit te stellen.
- Let wel: ik zou deze play niet kunnen maken a) als ik vermoed dat er veel suited connectors of gedomineerde handjes in Wouter’s open range zouden zitten, of b) als hij mijn shoves ook met slechtere handen dan mijn KTo zou callen. Want in geval a) zou ik dan door preflop slechts te callen mijzelf in een situatie brengen waar ik postflop vaak de beste hand zal wegleggen (mijn unimproved K-hoog). En in geval b) zou ik dan veel waarde laten liggen door het niet preflop all-in te krijgen met de beste hand, maar te wachten met actie maken tot na de flop als ik een koning of tien heb gehit – terwijl in dat geval mijn opponent met een hand als een unimproved 8 7 dan misschien niet meer kan betten, laat staan callen.
- En ik zou deze play evenmin kunnen maken als er (nog) geen antes in het toernooi waren. Immers, het zijn juist deze antes – in dit geval zelfs de progressieve antes – die het zo aantrekkelijk maken de flop te zien. En omdat de opponent weet dat juist door deze antes ik als big blind geneigd ben lichter te callen of te shoven, is hij weer geneigd om lichter te callen indien ik preflop of postflop ga schuiven. Wat voor mij dus weer meer waarde geeft aan de preflop call i.c.m. fit-or-fold… simpelweg omdat ik mij hiermee dan verzeker van precies de lichte calls die nodig zijn om deze play +EV te maken.
Tot zover dus dit kleine voorbeeldje hoe je met een voor velen nogal ongewone play in shortstack modus je risico op uitschakeling significant kan beperken, zonder daarbij al te veel waarde te laten liggen. Sterker: ondanks het lichte hoongelach aan tafel en in de chat om mijn ‘vreemde’ fit-or-fold play en mijn check-fold op de turn tegen slechts een enkel minbetje, was het juist deze hand die mij in het toernooi hield – in een situatie waar anderen met een shove hun toernooi (mijns inziens, onnodig) op het spel zouden hebben gezet. Optimaal gebruikmakend van het feit dat twee handen later de levels omhoog zouden gaan (naar 1k-2k/200) wist ik dat ik vanaf nu tot aan de volgende big blind zo’n 7 of 8 handjes zou hebben om het er in te kunnen schuiven, mogelijk als initiële raiser en liefst ook met de beste hand. Wat inderdaad gebeurde: na te hebben gefold op de small blind, button en hijack, pushte ik all-in vanaf de cutoff met K5o, werd ik gecalld door een blind met T8, en was ik na de winst van dit potje weer helemaal terug in het toernooi.
Alles bij elkaar dus omdat ik veel minder vroeg dan andere spelers de panic button had ingedrukt – en omdat ik goed gebruik had gemaakt van de waarde van een call in een spot die door slechts zeer weinig spelers als zodanig wordt herkend.
